สวัสดีครับ กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานมาก
(ตั้งแต่เดือนกุมภาฯนู่น! )
 
วันนี้ได้ฤกษ์งามยามดีที่จะได้กลับมาสู่บ้านหลังที่มีชื่อว่า "exteen" อีกครั้ง
 
เพราะนอกจากจะเป็นวันอาทิตย์แห่งชาติแล้ว วันต่อมาก็ยังเป็นวันพ่อแห่งชาติอีกด้วย
 
 
แล้วก็เป็นธรรมดาของชาวโลกเชื้อสายไทยหลายๆท่าน
ที่จะกลับไปเยีั่ยมหรือแสดงความรักอะไรซักอย่างกับบุพการีเพศพ่อของตน
 
.
.
.
.
.
 
 
 
 
อาจจะเหมือนกันกับวันอื่นๆ ที่ผู้คนพา คนในวันสำคัญ ออกไปทำกิจกรรมอะไรต่างๆด้วย
 
วันแม่ก็พาแม่ออกไปซื้อของ วันพ่อก็พาพ่อออกไปกินข้าว...
หรือแม้กระทั่งวันวาเลนไทน์ก็พา"คนรัก"ออกไปทำอะไรต่อมิอะไรด้วย (ชอปปิ้ง,ดูหนัง อย่าคิดลึก)
 
 
วันนี้ ก็เป็นวันพ่ออย่างที่เกริ่นมา...
ตัวจขบ.ก็อยากจะแปะอะไรๆที่เกี่ยวกับพ่อซักหน่อยคงจะพอได้
และมันคงไม่รกหูรกตาประชาชีเท่าไหร่นัก(ล่ะมั้ง)
 
เป็นการ์ตูน4ช่องล่ะ...(ถ้าไม่เห็นเป็น4ช่องก็พยายามดูให้เป็น4ให้ได้ละกัน)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
.
.
 
วันพ่อ
 
 
 
 
 
 
 
 
เอ้า! ยิ้ม............
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
พ่อมักจะบอกให้ผมยิ้มเสมอตอนเวลาท่านถ่ายรูปให้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนไปตามกระแสเวลา
 
 
 
 
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
 
 
 
 
 
 
หนึ่งปี...
 
 
 
 
สองปี.................
 
 
 
 
 
 
 
หกปี................
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
สิบปี............................................
 
 
 
 
 
 
 
.
.
.
.
 
วันเวลาเปลี่ยน อะไรๆมันก็เปลี่ยน
 
 
 
...........แต่ผมยังคงยิ้มเสมอ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
..........
 
...........
 
ผมยังยิ้มเสมอ......
 
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ผมยิ้มในช่วงเวลานี้ไม่ใช่คำพูด"เอ้า!ยิ้ม" ของพ่ออีกต่อไป
 
 
 
...............
 
 
.
.
.
.
ผมรู้ว่า....
 
...เมื่อเราโตขึ้น สิ่งที่ทำให้เรายิ้มเมื่อตอนเด็ก กับสิ่งที่ทำให้เรายิ้มตอนนี้มันช่างต่างกันเหลือเกิน
 
 
 
บางทีผมก็ฉุกคิดอยากกลับไปหาพ่อ.....
 
 
อยากกลับไปฟังเสียงที่ฟังแล้วอบอุ่นทุกครั้งเมื่อยังเด็ก
 
 
...........
 
..........เสียงที่คอยปกป้องเรา เมื่อมีใครมาทำอะไรไม่ดีกับเรา
 
 
 
............
 
.............เสียงที่คอยดุเราเมื่อเราทำผิด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
............
.......
...
 
 
 
.........................เสียงของพ่อ
 
 
 
 
 
 
 
วันพ่อปีนี้....ผมอยากได้ยินเสียงของพ่อ.........
 
 
 
 
..........
 
อยากทำให้พ่อยิ้มเหมือนกันที่พ่อทำให้ผมยิ้มเมื่อตอนเด็กๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
...แต่มันไม่มีอีกแล้ว...............................
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมกลับมาแล้วครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
.
.
.
.
.
 
....
 
 
 
 
 ...
 
 
 
 
 
 
 
 
.......
 
 
 
-----------------------------------------------------------------
 

..................
 
 
 
 
อ๊ะ ก่อนอื่นต้องบอกว่าเจ้า4ช่อง(?)ข้างบนนี้นี่ไม่ใช่ชีวิตผมนะครับ
 
เตี่ยผมยังแข็งแรงดี (แล้วหน้าผมก็ไม่ได้ดูดีขนาดนั้นด้วย ฮาๆ)
 
 
แต่ก็จะให้พูดก็พูดเลยละกันฮะ ถึงแกจะบอกว่าแข็งแรงดี แต่เอาจริงๆก็บ่นปวดหลังบ่อยเหมือนกัน(ซึน)
แถมยังเคยถูกหามขึ้นรถพยาบาลเพราะอาการหลังเคล็ดอีกต่างหาก
(แต่วันนี้จะกลับไปนวดหลังแข็งๆนั่นล่ะ! Cool)
 
 
 
................................................
 
 
 
 
ผมเขี่ยไว้สองรูปฮะ รูปหนึ่งคือไอ้เจ้าแผ่นข้างบนนี่แหละ
 
ส่วนอีกแผ่นนึงผมตั้งใจวาดให้พ่อผม...............
 
 
 
 
 
 
พ่อผมเก่งมากเลยนะ ส่งเงินดูแลผม พยายามให้ผมมีความสุขได้ด้วยตัวท่านเอง
 
 
เพราะคุณแม่ผม ท่านเสียไปเมื่อผมอายุ 2 ขวบ
 
พ่อก็ฝากผมไว้กับคุณย่า
 
และชเวลามาเยี่ยมก็ชอบมาแอบกระซิบกับผมไม่ให้คุณย่าได้ยินเป็นประจำว่า
 
 
 
 
"รักคุณย่าให้มากๆนะ"
 
 
 
 
 
 
 
แล้วพ่อก็ขับรถกลับไปทำงานที่ขอนแก่น...
 
 
 
 
 
 
 
 
ในขณะนั้นคุณย่าก็ชอบมากระซิบให้ผมฟังตอนพ่อกลับไปทำงานแล้วเหมือนกัน
 
 
 
 
 
 
"เจ้าหนึ่ง.... รักพ่อแกให้มากๆนะ"
 
 
(นึกถึงทีไรยิ้มทุกทีแหละน่า)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หลังจากนั้นก็เลยไปหยิบรูปพ่อสมัยหนุ่มๆขึ้นมาดูครับ
 
 
 
 
ตอนมองแล้วคิดถึง อยู่ดีๆคำนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวครับ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แด่ผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลก
 
 
 
 
ผมรักพ่อครับ